يقين فرآورده ی شرايطی است که در آن يک گزاره هماره گزاره ای درباره ی حقيقت باشد. چنين گزاره ای، ارائه ی بيانی است از درونِ آن گزاره كه با آنچه که گزاره درباره ی آن سخن می گويد، منطبق می گردد. از اين رو، يقين پيش و بيش از آن كه محصول درستی خود گزاره باشد، برآيند شرايطی است که در آن گزاره به حقيقت نزديک می گردد. اهميت چنين ديدگاهی از يقين در اين امر نهفته است که حقيقت را ثابت، ابدی و هماره درست نمی پذيرد. يعنی به جای آن که حقيقت را عنصری پيشداده فرض کند که گزاره درستی يا نادرستی خود را در قياس با آن به دست می آورد، اين ديدگاه هم حقيقت و هم گزاره هايی که بيان حقيقت می باشند را در زمينه هايی که ناگزير مشخص، نااستوار و پيشايند هستند، می بيند.

ترديد فرآورده ی آگاهی به زمينه ای بودن حقيقت هاست. آنگاه که زمينه ای بودن معنی ها، حقيقت ها و گزاره ها، ترديد را در انديشه های ما به کنشی نهادی بدل نمود، خواهيم دانست که تمامی حقيقت های جهانشمول -- حقيقت هايی که ازلی و ابدی می نمودند -- خود زاييده ی شرايط و زمينه هايی ويژه، و از نظر تاريخی مشخص، بوده اند که به تدريج، از راه های گوناگون (که نام بردن و چگونگی آنها از اين فرصت فراتر می رود) گسترده شده و همراه با توسعه ی خود، حقيقت های خود را نيز با خود به زمينه های ديگر صادر کرده اند. بدين ترتيب، هر يقينی ريشه در سرکردگی و تحميل يک زمينه ی مشخص -- و حقيقتهای آن -- به ساحت ها و منطقه های ديگر دارد. پتانسيل براندازنده ی ترديد در اين امر نهفته است که ترديد زمينه های تحميلی -- و حقيقت های ((جهانشمولِ)) مربوط به آنها -- را به ساحت های خود آنها بازمی گرداند و زمينه های منطقه ای را از سرکردگی اين حقيقت ها آزاد می کند.

ترديد هماره در دل هر يقينی وجود دارد، اما معمولاً آنگاه می تواند فعال گردد که گونه ای شکاف در حقيقت جهانشمول رخ دهد. در هنگام پديداری چنين شکاف هايی در اسباب منطق سازی و معنی سازی حقيقت جهانشمول است که ترديد، منطقه ای بودن اين حقيقت ها را آشکار می سازد. مهاجران ايرانی از جمله کسانی بودند که با بيرون آمدن از مرزهای جغرافيايی، سياسی، فرهنگی و فکری ايران، فرصت ترديد درباره ی حقيقت های سياسی، اجتماعی، فرهنگی و ادبی را به دست آوردند. برخی مهاجران از اين فرصت نيک سود جستند و به ترديد و بازنگریِ انديشه های چيره بر گفتمان های گوناگون پرداختند. بخش بزرگتری، اما، هرگز اين فرصت را درک نکردند و به بيان و ترويج آنچه حقيقتهای ((بزرگ)) پيشتر در آنها به وديعه نهاده بودند، ادامه دادند. آنان که راه ترديد را پيش گرفتند، نسل ترديدگر، اما به فضيلتی يکتا دست يافتند: فضيلتی که تعريف گر موقعيت انسان کنونی در پراکندگی دوران ماست. از اين نسل خجسته و کم همتا بسيار می توان آموخت.